miércoles, septiembre 28, 2005

35 bajo cero (Propuesto por Alex)

Me duele la cabeza. Estoy estirado sobre un suelo frio, lleno de... ¿nieve?, llevo puesta ropa de abrigo. Este abrigo no me suena de nada, no es mio, ¿de dónde ha salido?.
Me siento, me apoyo contra la pared, tambien esta fría. ¿porque hace tanto frio?. Estamos en agosto por dios.

Me levanto, tengo las piernas adormecidas, no se si es de sueño o por la temperatura. Me sacudo la nieve. Que no es tal, es mas bien hielo picado. Miro con mas calma a mi alrededor. Estoy en lo que parece ser una camara frigorífica, pero es enorme. Puedo ver varios pasillos, todo esta cubierto de escarcha y hielo, mi propio baho me entorpece la visión ya de por si limitada por la falta de luz.

Hay algunas bombillas distribuidas a lo largo de los corredores, pero demasiado pocas para permitir ver con claridad. Me pongo a andar. El sonido de mis pisadas despierta ecos a lo largo y ancho del recinto, no se oye nada mas. Solo mi respiracion y el hielo al romperse bajo mi peso.








"Bueeeenos diiiiaaaas". Ha cantado alguien. ¿me lo he imaginado?. Miro a mi alrededor, escucho con atención, no se oye nada en absoluto. Que frio hace aqui maldita sea. Avanzo un paso más.
Empieza a sonar una melodia. Parece el guitarreo típico de Nirvana, no reconozco la canción. Intento identificar el origen pero parece venir de todas partes. Ando sin rumbo buscando una salida. Pasillos y pasillos, todos iguales. Igual de oscuros, igual de frios e igual de blancos.

La musica sube de tono, empieza a sonar una guitarra electrica con bastante fuerza y una bateria que me hace temblar las orejas.
"Get away, get away, away from your home!", joder menudo susto la puta voz, esta gritando como un loco, ¿de donde viene?, lo que esta claro es que no es Kurt Cobain, es algun pirado dejandose las cuerdas vocales... ¿que cojones pasa aqui?
"I'm afraid, i'm afraig, afraid of a ghost!", tengo que encontrar una salida cuanto antes, empiezo a correr, voy buscando a tientas en las paredes algun mecanismo, algo, lo que sea, que me permita salir de esta locura. Nada.

La música no para, llevo dando vueltas no se cuanto tiempo ya. La misma cancion se repite y se vuelve a repetir. Ya me se la jodida letra, que calle de una vez, ¡no puedo mas!.
¿Quien me esta haciendo esto? un maniaco, eso esta claro. Va a entrar aqui cuando caiga inconsciente por el jodido frio y va a matarme. Pues no se lo voy a poner facil, no señor. Me hare el muerto y esperare a que entre.

Llevo demasiado rato estirando esperando a que entre. Y ni ha entrado ni a dejado de cantar. No es una cinta porque cada vez suena diferente. Cada vez desafina en un lugar distinto. Creo que empiezo a volverme loco. ¿Que puedo hacer para dejar de oir esta maldita voz?
Vuelvo a incorporarme y me pongo a gritar la canción a la vez que la voz, grito todo lo que puedo, eso parece que me hace entrar en calor. Salto, golpeo las paredes, ¡voy a morir aqui y no quiero!.

La musica se detiene. se vuelve a oir la voz:
"No cantas mal, aunque eres algo tímido, empezaba a pensar que no cantarías nunca".
Se oye un sonido metálico, unas puertas que se abren. Se acabó, ahora entrará a rematarme... ¡pues voy a ir yo a por él!. Corro hacia el sonido, no hay nadie, solo una puerta abierta a la libertad.

2 Comments:

At 1:03 p. m., Anonymous Anónimo said...

Una mica confús el final si que esta. Per al meu gust es masa realista en les descripcions com per acabar amb lo de la porta a la llibertat. Pero esta guapo, les descripcions te les curres, lo de la roba, lo del vaho...
Seria interesant veure que diria un psiquiatra de tu despres de llegir aquests relats.

 
At 1:04 p. m., Anonymous Anónimo said...

Bueno a todo esto soc el Dario, aka Marta's brother.

 

Publicar un comentario

<< Home